امروز صبح م اومد سراغم. یک رمز آلودی جذابی داره. کیفیت خاصی توی ظاهرش هست، از جنسی که ما را یاد خون آشام ها میندازه. لبخند هاش ساختگی به نظر میان و فکر میکنی هر لحظه ممکنه پشت و رو بشه و واقیعت خودش ر

توی گوگل مپز هی میرم شهر های دور افتاده کانادا و آلاسکا رو زیر و رو میکنم. اینها اونقدر گم و گورن که هنوز گذر ماشین استریت ویو به بیشترشون نیفتاده. زوم میکنم و اگه استریت ویو داشتنمیبینم. یخ میکنم و مو به تنم راست میشه. غرب سرد و وحشی و مهار نشده و با ابهت. جای من اینجاست.

امان از زیبایی دختر های اروپای شرقی پ.ن. انگار وقتی هپلی و با ته ریش چند روزه میرم بیرون احتمال تجربه های خوب بیشتره. پ.پ.ن. دارم سعی میکنم روی داستان کالبد شکافی انجام ندم.

همیشه لاغر بودم، تقریبا همیشه. در واقع استعداد چاقی ندارم. آدمهایی که اضافه وزن قابل توجه دارن (چاق هستن) رو بیرحمانه قضاوت میکنم. پنج شیش سال پیش توی شرکت قبلی (بله برادر بزرگ، بله موش کثیف، شرکت قبل

ده دقیقه آخر the sopranos چقدر حس عجیبی داره. همه ش منتظری دو نفر از در رستوران بیان تو و مغز تونی رو بپاشونن تو صورت خونواده ش. حتی تقلای مدو واسه پارک کردن ماشینش استرس زاست. ولی همه چیز به طور عجیبی عادی پیش میره. چقدر با این خلافکارا همذات پنداری کردم. و کاش میفهمیدم آخر سیل به هوش میاد یا نه.

چیزی زیباتر از بلوز توی دنیا هست؟https://www.youtube.com/watch?v=mdx42zDniTo

من تمام شده ام. در یک سال گذشته، این احساس غالب ام بوده است. احساس، یعنی تصویری که از وضعیت خودم میبینم، یعنی همان نوشته جلوی چراغ سبز استتوس ام توی مسنجر زندگی. تمام شدن چیست؟ چرا و چطور اتفاق می اف

ساز را بر میدارم. کنار صندلی به دیوار تکیه داده شده. همینجا زندگی میکند. رویش خاک و تار عنکبوت نشسته . اینها میتوانند تا حدودی ارتعاش های ساز را "دَمپ" و صدایش را خفه کنند، ولی اهمیتی ندارد. درست همان

میلک-شیک اسم بچه گربه سفید همسایه ست که پاتوقش خونه ماست. یه عکس ازش گرفتم و فرستادم برای ر که این حاحب داره و الان حتی زنگوله داره. بعد از دو سه خط ر گفت بیا یه دیداری تازه کنیم. همون جای قبلی. فردا

آخر جلسه برنت گفت ببخشید خودمو معرفی نکردم. من برنت ام. یادش نبود که قبلا ماریاس ما رو به هم معرفی کرده. و اینکه فهمیدم منو یادش نمیاد بهترین اتفاق امروزم بود.

بلیط کنسرت باب دیلن رو خریدم. بعد رفتم و فیلم چند تا از اجرا های اخیرش رو دیدم و پشیمون شدم. اخیر که میگم یعنی از سی سال پیش به اینور. یه پیرمرد هاف هافوی بد صدا! کسی که اینقدر با دنیا قهره که وقتی نو

هفت و نیم صبح. صبحانه ام رو خوردم و رفتم توی رختخواب. تازه چشمم گرم شده بود. یعنی اونجایی بودم که رشته افکار اعوجاج پیدا میکنه و توش نسبت ها به هم میریزن و ضمیر ناخودآگاه یکی یکی بازیکن هاش رو میفرست

When I'm done When it's my time to go to the other side Cover my eyes with patches of hide Of faded chicks, with dark hair, and plenty of ink insode

دو روز پیش باهاش آشنا شدم. دیشب همه صحنه هاش رو توی یک ویدئوی یک ساعته دیدم. مثل یه فیلم سینمایی. بهتر از فیلم سینمایی، چون احساس نمیکردم رسالت و مسئولیتی روی دوشم هست. کاری که میکردم چیپ ترین حرکت مم

اسمش رو یادم نمیاد و مهم هم نیست. جذابیت خاصی برام نداشت. یه به طور استثنایی ای خنثی بود، نه جذاب و نه نفرت انگیز. ولی خب خیلی واضح و پر رنگ توی ذهنم مونده. حتی اینکه یکی دو هفته با چهل سالگیش فاصله د

اسیر هیولای ناتمامی ام هستم که یک نگاهش به نبودنم است

پنجره آشپزخونه مشرف به خونه همسایه شرقیه و روزی چند بار از لای کرکره نگاهم بهشون می افته. اگه توی حیاط یا بالکن باشن، بیشتر نگاهشون میکنم. آفریقای جنوبی ای هستن یا به قول بعشی از اینجاییها سفا. سفا بر

توی بریکینگ بد، یه جا جسی و جین پول جسی رو از والتر میگیرن. جسی ح&

روز ها رو یکی یکی به شب میرسونم. بدون هیجان، بدون خاطره، بدون دستاورد. اینجور زندگی آدم رو گم و گور میکنه. مثل این که توی فضای بی کران شناور باشی، تنها، بدون اینکه به چیزی وصل باشی، یا حتی بدون اینکه چیزی اطرافت وجود داشته باشه. توی همچین حالتی حرکت با سرعت ثابت از سکون غیر قابل تشخیصه. حرکت میکنی ب...

بعد از ظهر یک روز تابستونی. داشتم میروندم سمت خونه. آفتاب تیز بود. صد-دویست متر جلوتر از خودم روی خیابون یه سراب دیدم. فکر کردم چند وقته همچین چیزی ندیدم. چند سال! هر چی فکر کردم فکر کردم سراب به انگلیسی چی میشه یادم نیومد. فقط این توی ذهنم بود که اسم یه مدل هواپیما هم هست. یک دقیقه بعد پشت چراغ قرم...