"دو دلار در پنج سال"، یا، "جنگل تاریک در بعد ناشناخته" سر ناهار با لئو حرف هات‌داگ‌های دو دلاری کاسکو بود و این که با تورم قیمتشون زیاد میشه یا نه. قرار گذاشتیم پنج سال دیگه همین روز همو ببینیم و ببینیم کی درست گفته. به سرم زد از الان یه جلسه ست کنم و دعوتنامه‌ش رو بفرستم محض یاد آوری و خنده. ولی تر...

"نوشتن و این جور نوشتن" یا به یاد بافنده نیمه اول دهه هشتاد روزی روزگاری نوشتن بوی رهایی میداد. یا دست کم بوی امید رهایی. امروز اما بیهوده و بی معنی است. مثل بقه کارهایی که میکنم و مثل کلیت زندگی ام. رهایی ای در چشم انداز نیست. نه خودش نه امیدش و نه حتی تصویرش. من آن حیوانی هستم که بعد از سالها اسار...

اگه از روی زندگیت یه داستان ابرقهرمانی میساختن، سوپرپاورت چی میبود؟  نوشته شده در  جمعه سی ام شهریور ۱۴۰۳ساعت 10:31&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خلق محتوا. نوشته های پیشی...

اعتیاد به سیلی خوردن از واقعیت‌ها سازنده است  نوشته شده در  دوشنبه نهم مهر ۱۴۰۳ساعت 23:59&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خلق محتوا. نوشته های پیشین

از نظر شرایط زندگی تو موقعیت نسبتا خوبی هستم ولی خودم خوب نیستم. مثل اینکه خونه ایده آلتو ساخته باشی ولی خودت بدون کلید تو کوچه آواره باشی.  نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم مهر ۱۴۰۳ساعت 9:26&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا...

روزی روزگاری نوشتن'>نوشتن بوی رهایی میداد. یا دست کم بوی امید رهایی. امروز اما بیهوده و بی معنی است. مثل بقه کارهایی که میکنم و مثل کلیت زندگی ام. رهایی ای در چشم انداز نیست. نه خودش نه امیدش و نه حتی تصویرش. من آن حیوانی هستم که بعد از سالها اسارت تنها کاری که میتوانم بکنم ساییدن دندان هایم به میله...

دو هفته‌ای میگذره از کنده شدنت ولی جات هنوز درد و خونریزی داره. عجب وصله ناجور عمیقی بودی!  نوشته شده در  چهارشنبه هفتم آبان ۱۴۰۴ساعت 23:42&nbsp توسط M  |  آمدی، نشستی، و رفتیروی مغزم به جا گذاشتی رد پاهایت راکه روز به روز عمیق تر میشوند***هدف اینجا هشتاد و هشت درصد تخلیه سر ریز هاست و دوازده درصد خ...

به جایی رسیدم که رویاهام در گذشتهم اتفاق میافتن

سر ناهار با لئو حرف هاتداگهای دو دلاری کاسکو بود و این که با تورم قیمتشون زیاد میشه یا نه. قرار گذاشتیم پنج سال دیگه همین روز همو ببینیم و ببینیم کی درست گفته. به سرم زد از الان یه جلسه ست کنم و دعوتنامهش رو بفرستم محض یاد آوری و خنده. ولی ترسیدم. از اینکه پنج سال دیگه وجود نداشته باشم. از اینکه همی...

خوش تیپ و خوش قیافه. چیزایی که "ه" و یکی دو نفر دیگه گفتن. با توجه به بکگراند فاکداپ من و جایی که من ازش میام، این چیز بزرگی بود. مثل یه چراغ که ناگهان توی زیرزمین تاریک زندگی من روشن شد. چقدرش به خاطر محتوای پیام و چقدرش به خاطر "ه"؟ نمیدونم. شاید اونقدرا مهم هم نباشه. مهم روشن شدن اون چراغه.این خی...

زمان و زندگی سیاه، کشدار و چسبنده شده. مثل یک گودال پر از غیر توی گرمای وسط تابستون. مسئله اصلی اما پیچیده و چند بعدی بودن وضعیت هستش. تحلیل مشکل به صورت خطی و یک بعدی و پیدا کردن ریشه و بهبود وضعیت با تغییر یکی دو تا پارامتر ممکن نیست. و متاسفانه از مدرسه و دانشگاه چیزی جز این روشu200dهای سرراست یا...

یه بار درد دل میکرد و از کنار گذاشته شدنش از دورهمیها میگفت. با گریه. میفهمیدمش چون خودم همه زندگیم اینو کشیده بودم، و همچنان میکشم. کنار گذاشته شدن یا بودن، دعوت نبودن، خارج نگه داشته شدن، یا اکسکلوژن (مخالف inclusion که از شعارهای اصلی دنیای پالیتیکلی کارکت امروزی آدم سفیدهاست). اسمش را هرچه بگذار...

فضای جدید و دوستهای جدید. ارتباط بیشتر صوتی و گاهی تصویری است. آنهایی که با هم در یک کشور یا قاره یا سیاره هستند، گاهی کارشان به رفاقت حضوری هم میکشد، ولی من نه. شاید من هم روزی به زمین بروم و فرصت همچین دیداری پیش بیاید. ولی میلی به دیدار حضوری این دوستهای جدید ندارم. راستش میل که هست، ولی مغلوب تر...

خستهام از زندگی. زندگی و جریان بدون وقفه سختی. سختیهایی که زیر پوستم در جریان هستن و از بیرون دیده و درک نمیشن. شاید بقیه فکر کنن زندگی راحتی داشتهام و دارم، بدون اینکه از مکانیزمهای مخرب داخلیام درکی داشته باشن. ولی این چه اهمیتی داره؟ مدتهاست یه این نتیجه رسیدم که من گدای دلسوزی نیستم. ترحم راه حل...

ولی زندگی قرار بود آسونتر، فانتر، و به طور کلی بهتر از این باشه

ظهر. دو شنبه پاییزی بارونی. کافه تریای شرکت. میون جمعیت دو تا دختر با اوورکت های کرم. فلش بک به اوورکت کرم تن یه آشنا. شاید ده سال پیش. حوالی هفت تیر (خودش یادش هست؟ خودت یادت هست؟) . اون وقتها ناراحت بودم. نه که الان نباشم ولی جنس ناراحتیم فرق میکرد. در بعد دیگه ای گم و بلاتکلیف بودم. خیال های بزرگ...

کجایی پسر؟ کجا گیر کردی؟ کجا گم شدی؟ چی شدی؟ چی شدم؟

حتی نمیدونم چند روز به عید مونده. شاید تو شرایطی این نشونه خوبی باشه ولی الان، برای من، نیست. انگار از زندگی و از دنیا جدام و دارم حرکت های روتین یه جسد متحرک -خودم- رو از یه پنجره نگا میکنم. + نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند ۱۴۰۱ساعت 5:47&nbsp توسط M  |  Adblock test (Why?)

رویایش forever young بود و واقعیتش never young

حس مغازه دار فرتوتی رو دارم توی یه شهر متروک که بعضی از روزا کرکره رو میده بالا و چند ساعتی منتظر مشتری ای که میدونه نمیاد میشینه. + نوشته شده در  سه شنبه دوم اسفند ۱۴۰۱ساعت 2:29&nbsp توسط M  |  Adblock test (Why?)