سرریز های توله خرس

حتی نمیدونم چند روز به عید مونده. شاید تو شرایطی این نشونه خوبی باشه ولی الان، برای من، نیست. انگار از زندگی و از دنیا جدام و دارم حرکت های روتین یه جسد متحرک -خودم- رو از یه پنجره نگا میکنم. + نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم اسفند ۱۴۰۱ساعت 5:47&nbsp توسط M  |  بخوانید...

"نوشن برای مفرح کردن فضا!" چه فضایی! چه فازی! چه فاصله ای! همین الان هم از تصورش مو هام سیخ شدند. گوز بامپس! اسمایلی روی در کمد دامینیک هنوز هست. هست و لبخند میزند. هر روز با دیدنش حالم خوب میشود، حتی برای دو ثانیه. ارزش دارد. فکر کردم روی در کمد خودم هم یک اسمایلی بکشم. بعد یادم افتاد که اینجا به "گرامپی" بودن معروفم. گرامپی همان عبوس خودمان است. شاید بتوانم این کار را داخل بکنم. یعنی یک استیکر ...

کاغذ، نوشتن، خودکار. یا حتی بد تر! کاغذ کاهی، نوشتن، مداد! ترکیب اینها یک حس پنیری ای دارد. این را می اندازم گردن سوشال مدیا. هر چیز خوبی را از صد هزار منبع مختلف میشنویم. هر عنتری با چسباندن خودش به ارزش ها و خوبی ها زور میزند برای خودش اعتباری بخرد و جالب این است که این تلاش ها هیچ خرجی ندارد. کپی پیست و یا نهایتا نوشتن دو سه پاراگراف با کلمه های کلیدی روز. التزام یا حتی اعتقاد به محتوا هم اصلا...